osmanlı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
osmanlı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Ekim 2009 Çarşamba

NİĞBOLU SAVAŞI


Osmanlı sınırlarının Macaristan'a kadar dayanması, Macar Kralı Sigismond'u korkutmaktaydı. Zira Sigismond, ufuktan azametle yuvarlanıp gelmekte olan Osmanlı dalgasının, er geç kendi ülkesini de basacağını görmekteydi. Tek başına altından kalkamayacağını bildiği bir tehlikeye karşı gece rüyalarını, gündüz hülyalarını tutan ümid, her şeye rağmen yine de bir Haçlı ordusunun yardımında görüyordu. Fakat imdadına çağırabileceği devletlerden Venedik, bu Katolik dindasına müzaheret eder görünmekle beraber, Sigismond'un zaferinin Balkanlarda bir Macar hegemonyasına yol açacağından da endiseleniyordu. Cenevizliler ise siyasî ve iktisadî hayatlarının sağlıklı birşekildeki devamını Osmanlıların teveccühünü kazanmakta gördüklerini gizlemiyorlardı.

Sigismond, Osmanlı tehlikesini bertaraf etmek ve hatta Kudüs'e kadar gidebilmek için Avrupa'nın muhtelif memleketlerine elçiler göndererek yeni bir Haçlı ittifakının kurulmasını istiyordu. Bu ittifakın kurulması için Papalık makamı da, yoğun bir faaliyete girişerek kiliselerde Müslüman Türkler aleyhinde vaazlar verdirmeye başladı. Bu tesebbüsler, hedef Türkler olduğu için kısa bir süre içinde olumlu bir sonuç verdi. Böylece Sigismond ile işbirliği yapan Avrupa, heyecan ve ümid içinde idi. Yalnız Fransızlar değil, İngiltere, İskoçya, Lehistan, Avusturya, İtalya, İsviçre ve Güneydoğu Avrupa ülkelerinden gelen kuvvetler, Bulgaristan'da Sigismond 'un komutası altında toplanmaya başladı. Avrupa'nın her köşesinden süzülüp gelen cengaver, cesur ve tecrübeli şovalyeler, Osmanlı ordusunu aramaya başladı.

Birleşik Avrupa kuvvetlerinden meydana gelen bu birlikler, Sigismond'un kendilerine bildirdiği gibi, karşı tarafta bir tecavüz hareketi göremeyince, araştırmaya başladılar. Papanın desteği ile tertiplenen bu Haçlı seferine batılı bütün şovalye ve asilzâdelerin katıldıkları görülmektedir.Maiyetinde 1000 Fransız şovalyesi ile 7000 civarında yardımcı ve ücretli asker bulunan Burgonya dukası Jean de Nevers başta olmak üzere birçok asilzâdenin maiyetindeki Alman, İngiliz, İtalyan, İspanyol ve Polonyalı şovalyeler olduğu gibi, 1394 seferinin intikamini almak isteyen Eflâk Voyvodası Mirçe ve bir kısım Erdel kuvvetlerinin istirakı ile mevcudu 100.000'i (Sükrüllah, Behçetu't-Tevârih 130.000 kişi) bulan ve Türkleri Avrupa'dan sürmek gayesini güden bu Haçlı ordusu, Tuna boyunca ilerleyerek Vidin ve Rahova'yı aldıktan sonra 12 Eylül 1396'da Niğbolu önüne gelmişti. Venedik ve Rodos gemilerinden mütesekkil bir donanmanın da yardımı ile kaleyi muhasaraya başladılar. Niğbolu kalesini kuşatma altına alan Haçlı ordusuna karşı kale muhafızı Doğan Bey, şiddetli bir müdafaada bulunur. 15 gün devam eden bu kuşatma esnasında İstanbul önlerinde bulunan Sultan Bâyezid, Haçlıların hareketini duyar duymaz, muhasara mancınıklarını yakıp, Sucaeddin Evrenos Bey'i ileri göndermişti.

Kendisi de İslâm âlemine müracaat edip durumu bildirdikten sonra yanında bulunan 10.000 askerle yola çıkar. Anadolu ve Rumeli kuvvetlerinin Kara Timurtaş ile şehzadelerin komutasında sür'atle toplanıp Edirne'de kendisine ulaşmaları üzerine 60.000 kişiden meydana gelen Osmanlı ordusunun başına geçen Sultan Bâyezid, sür'atle Sipka geçidini aşmış ve Timova'da Stephan Lazaroviç ile birleştikten sonra Osma vadisinde Niğbolu ovasına hakim bir tepede ordugâhını kurar. Kaynakların verdiği bilgilere göre kalenin erzak ve mühimmat durumunu bizzat tesbit eden Bâyezid, 25 Eylül 1396 pazartesi günü (Osmanlı kaynaklarında Cuma) Niğbolu önünde meydana gelen savaşta mahirâne bir manevra ile iki kısma ayırdığı ordusunun yaya askerini yani yeniçerileri merkeze koyup onların etrafinda kapıkulu süvarilerini tesbit ile sağ ve sol kollara tımarlı sipahileri koymuştu. Arkada da ihtiyat kuvvetleri bulunuyordu. İki ordu, Niğbolu kalesi yakınında karşılaştılar. Galibiyet şerefini kazanmak isteyen Fransız süvarileri, başlangıçta Bâyezid'in merkezde yeniçerilerin önündeki ilk kademede bulunan ve Azep denilen hafif yaya kuvvetleri üzerine yüklenip onları mağlub ve imhaya başladılar.

Fransızlar, teslim olanları bile öldürdüler. Bundan sonra da Azeplerin gerisindeki Yeniçeri kuvvetleri üzerine yüklendiler. Fakat Yeniçerilerin ok yağmuruna tutularak epey telefat verdiler. Aynı zamanda da sol kanatta Anadolu askerine komuta eden Şehzade Mustafa kuvvetlerinin yandan taarruzuna uğradılar. Fakat, bunları da bertaraf ederek ilerlediler. Plân gereğince Osmanlı merkez kuvveti bir miktar geri alındı. Bu çekilmeden cesaret alan Fransızlar, daha da ileri giderek kıskacın içine girdiler. Onlar, Osmanlı plânını bilen Sigismond tarafindan ileri gitmemeleri ve kıskacın içine girmeyip beklemeleri hakkında verilen emri dinlemediler. Bu defa plân gereği Osmanlıların üçüncü hattı da ikiye ayrıldı. Böylece Fransızlar tepeyi işgal etmiş ve muharebenin Türklerin mağlubiyeti ile neticelendiğini zannettikleri sırada bizzat pusudan çıkan Bâyezid'in komutasındaki kuvvetlerle karşılaşınca şaşırdılar. Fakat fazla zayiat vermemek için daha önce atlardan inmiş ve yaya olarak harb eden Fransızlar, geri dönüp atlarına binmek istedilerse de kaçacakları kapının kapanmış olduğunu görerek şaşırdılar. Bunları kurtarmak için Sigismond'un gönderdiği kuvvetler ilerleyemeyerek geri çekilmek zorunda kaldılar. Tuzağa düşmüş olan kuvvetler kısmen imha ve kısmen esir edildiler.

Osmanlı ordusunun merkezine hücum eden Fransız kuvvetleri ile olan muharebe, üç saat kadar sürmüstür. Eflâk Voyvodası Mirçe, muharebenin gidiş şeklini görünce neticeyi kestirerek hemen memleketine dönmüştü. Muharebenin en tehlikeli olan ilk safhası bittikten sonra Türk kuvvetleri, derhal ve şiddetle Sigismond'un kuvvetlerine hücum etmişlerdi. İhtiyat kuvvetlerini bile muharebeye sokmuş olan Macar Kralı, hiçbir başarı elde edemedi. Sonunda kesin sonucun alınma zamanının geldiğini gören Yıdırım Bâyezid, kendi ihtiyat kuvvetlerini taarruza geçirmek suretiyle Haçlıları müthiş bir paniğe uğrattı. Sigismond, maiyetindeki bazı adamların yardımı ile Tuna nehrine gelip kendini bir balıkçı kayığına zor attı. Nehirdeki Venedik amirali Mocenigo'nun kadırgalarından birine yanaşarak Karadeniz yolu ile İstanbul'a gelebildi. Oradan da Marmara ve Çanakkale Boğazından geçip Modon limanına uğradıktan sonra Dalmaçya'ya çıkarak memleketine gidebildi.

Niğbolu muharebesinde Haçlı ordusuyla gelen prens ve asilzâdelerden bir kısmı öldürülmüş bir kısmı da esir alınmıştı. Harbe istirak etmeden kaçmış olan Eflâk kuvvetleri ile Hırvat askerlerinden başka, diğer bütün düşman kuvveti ya imha edilmiş veya kaçarken nehirde boğulmuştu.
Niğbolu'da esir düşenlerden bir kısmı önce Edirne'ye oradan da Gelibolu'ya götürülüp Haçlı donanması ile boğazdan geçmekte olan Sigismond ve maiyetindekilere teşhir edildikten sonra Bursa ve Mihaliç'e nakledilmişlerdi. Bunlardan bir kısmı da Memlûk sultanı el-Meliku'z-Zahir Ebu Said
Berkuk'a gönderilmişti. Niğbolu'da esir düşen asilzâdeler, sonradan Macaristan, Fransa ve Kıbrıs krallarının teşebbüsü ve Midilli prensinin kefaleti ile 200.000 altın florin fidye karşılığı serbest bırakılmışlardır.
Niğbolu'da elde edilen parlak zaferden sonra daha önce düsmanın eline geçmiş olan kaleler geri alındığı gibi Osmanlı himayesinde bulunan Vidin Bulgar krallığına da son verilmişti. Bundan sonra Macaristan'a büyük bir akın yapılarak külliyetli miktarda esir alınmıştı. Bu savaştan sonra Garp dünyası bir anda en seçkin asilzâdelerini kayb etmiş, süngüden kurtulan veya Tuna'da boğulmayan kılıç artıkları ise başsız, idaresiz ve perişan kafileler halinde geldikleri yerlere doğru dağlara düşmüşlerdi.
Öte yandan Niğbolu muzafferiyetinden elde edilen ganimet ve fidyelerden alınan hisseler ile Anadolu ve Rumeli'de birçok hayrat yaptıran Bâyezid'in Niğbolu'da ismine izafe edilen camii de bu sırada yaptırmış olması muhtemeldir.

Savaşı müteakip, akıncı ve sekbanlar yerleştirilmek suretiyle uç beylerinin faaliyet merkezi haline getirilen Niğbolu, serhad livası olarak Osmanlı idaresinde mühim bir rol oynamıştır. Genellikle Tuna geçitlerine hakim bir noktada, Eflâk'ı tehdid eden bir üs özelliğini taşıyan Niğbolu, Osmanlı hükümdarlarının zaman zaman Eflâk ve Macaristan seferlerine çıktıkları bir yer olarak Eflâk ve Macar krallarının taarruzlarına hedef olmuştu.






Osman Gazi [1258-1326]

     
Babası: Ertuğrul Gazî
Annesi: Hayme Hatun
Doğumu: 1258 - Söğüt
Vefatı: 1326 - Bursa
Saltanatı: 1299-1326
Devlet Sınırları: 16.000 km2

Erkek çocukları: Pazarlı Bey, Çoban Bey, Hamid Bey, Orhan Bey, Alaeddin Ali Bey, Melik Bey, Savcı Bey
Kız çocukları: Fatma Hatun

Osman Gazî, Osmanlı Devletinin kurucusudur. Osman Gazî 1258 yılında Söğüt bölgesinde doğdu. Osman Gazî'nin babası Ertuğrul Gazî'dir. Annesi ise Hayme Hatun'dur. Osman Gazî iri yapılı, yakışıklı bir insandı. Omuzları çok geniş, kolları dizlerine kadar varan ve vücudunun üst yanı bacaklarıan göre daha uzundu. Osman Gazî beylik simgesi olarak Çağatay tarzında ve kırmızı çuhadan yapılmış bir Horasan tacı giyerdi.


Osman Gazî çok akıllı, zeki bir kişiydi. Hem siyaset hemde askeri yönden çok değerli bir devlet adamıydı. Şeyh Edebali'nin nasihatlerini alır, buna göre dürüst, adaletli, cesur ve hoşgörülü davranmayı ihmal etmezdi. Osman Gazî fakir fukaranın dostuydu. Onları elinden geldiğinde yedirir, içirir, giydirirdi. Osman Gazî'nin üzerindeki elbiseye dikkatlice kim bakarsa, ona hediye ederdi.

Osman Gazî 23 yaşında bir gençken Kayı Han Aşiretinin başına geçmiş, yaptığı akıllıca ve mantıklı hamleler sayesinde Osmanlı Devletini kurmuştur. Osman Gazî ata iyi biner, kılcını ustaca kullanırdı. Kayı Han aşiretinin ileri gelen kişilerinden Ömer Bey'in kızı Mal Hatun ile evlenmiş ve bu evlilikten Orhan Gazî dünyaya gelmiştir.

Osman Gazî bir gece Şeyh Edebali'nin evinde yattığı vakit bir rüya görür. Rüyaya göre Edebali'nin göğsünden çıkan bir ay Osman Gazî'nin göğsüne girer. Osman Gazî'nin göbeğinden bir ağaç çıkar ve büyüdülçe büyür, dünyaya yayılır. Rüyasını Şeyh Edebali'ye anlatan Osman Gazî, saltanat ile müjdelenir...

Osmanlı İmparatorluğu'nun kurucusu Osman Gazî, Nikris hastalığına kurbak gitmiştir. Bursa bölgesinde 1326 yılında vefat etmiştir. Osman Gazî yaşamı boyunca mala, ihtişama önem vermemiştir. Vefat ettiğinde ise geriye bıraktığı mal varlığı ise: bir at zırhı, bir çift çizme, birkaç tane sancak, bir kılıç, bir mızrak, bir tirkeş, birkaç at, üç sürü koyun, tuzluk ve kaşıklıktan ibaretti.

kaynak: http://www.tarihuzmani.com/

8 Ekim 2009 Perşembe

1.Dünya Savaşı Öncesi Osmanlı Ordusunun analizi

1. Dünya Savaşı öncesi Osmanlı Ordusu’nun durumunu anlamak için Osmanlı Ordusu'nun Alman etkisi altına girdiği ilk dönemlere, yani 1877-1878
Osmanlı- Rus Harbi'nden hemen sonraki dönemden itibaren yapılan askeri ıslahat çalışmalarının başladığı döneme kadar inmek gerekir. Çünkü Osmanlı Ordusu 1.Dünya Savaşı'na Alman etkisi altında girmiş ve çoğu yerde Alman subaylar emrinde savaşmıştır. Alman etkisinin Osmanlı Ordusu'nda ilk görülmeye başladığı dönem ise 1877-1878 Osmanlı Rus Harbi sonrasıdır.

Yenilgiyle sonuçlanan 1877-1878 Osmanlı-Rus Harbi(93 Harbi diye de bilinir) sonrası, Osmanlı Ordusu mevcut Fransız teşkilat ve taktiğini bırakarak yerine o dönem Avrupası'nın yükselen askeri gücü olan Alman teşkilat ve taktiğine yönelmiştir. Bunun için Almanya'dan bir askeri ıslah heyeti için talepte bulunulmuş ve bu talebe karşılık olarak Osmanlı Ordusu'nu ıslah edecek ilk Alman heyeti, bir suvari subayı olan General Köhler komutasında, 1882 yılında İstanbul'a gelmiştir. 1883 yılında General Köhler'in ölümü üzerine heyetin başına Kurmay Yarbay Von der Goltz getirilmiştir. Von der Goltz 1896 yılında Alman İmparatoru'nun isteği üzerine Almanya'ya çağrılana dek Osmanlı Ordusu'nda faydalı hizmetlerde bulunmuştur. Onun teknik ve taktik alanda getirdiği yenilikler 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda kazanılan zaferde büyük rol oynamıştır.

1897 Seferi kazanılmış olsa da ordunun durumu hala iyi değildi. Özellikle İstanbul'dan çevreye doğru gidildikçe ordunun sefilliği daha da artıyordu. Ordu içerisinde terfilerde torpil ve keyfi bir tutum söz konusuydu. Bu da subayların moralini bozuyordu. Ayrıca eğitimler iyice ihmal edilmişti. Askerler sadece günlük talimler yapıyordu. İhtiyat birlikleriyle ise uğraşılmıyordu. Harbiye Mektebi'nde yetişen subaylara bile atış talimi yaptırılmıyordu. Harp oyunları, tatbikat, manevralar ve topçu atışları tamamen ihmal edilmişti. Satın alınan modern silahlar dağıtılmamıştı. Öyle ki Aydın Vilayeti'ndeki Çakıcı eşkıyasında mavzer varken, jandarma takip kuvvetlerinde martini vardı.

Ordu içerisinde silah arkadaşlığı duygusu gelişmemişti. Subaylar arasında alaylı-mektepli sorunu vardı. Mektepten yetişme subaylar, alaylıları beğenmiyor hatta onlardan nefret ediyordu. Sonraları bu durum Balkan Harbi'nde bu subayların birbirlerine kasti olarak yardım etmemesine bile sebep olacaktı. Ayrıca ordu içerisinde etnik gruplar arasında ayrılıklar başgösteriyordu. En çok dil ve adet farklılıkları nedeniyle Arnavut ve Araplar Türkler ile geçinemiyordu. Ordu içerisinde gruplaşmalar oluşuyordu.

2. Meşrutiyet Dönemi'nde ise ordunun modernize edilmesi çalışmaları hız kazanmış ve çalışmalar 1910 yılında başlamıştı. Türk Ordusu içinde tanınan ve sevilen biri olan ve bir çok kurmay subay yetiştirmiş olan Von der Goltz 1909 yılında yeniden Türkiye'ye çağrılmıştı. Bu teklifi kabul eden Von der Goltz, sonradan 14 Alman subayını daha Türkiye'ye çağırmıştı.

Bu dönemde, Avrupa'nın büyük askeri güce sahip ülkelerine Türk subaylar gönderildi. Bunlar Berlin, Viyana, Roma, Londra ve Petersburg'a gönderildiler. Fakat bu subaylar arzu edilen amacı sağlayamadılar. Çünkü hepsi farklı doktrinler benimsemiş ordulara gönderilmişlerdi.

Bu dönemde, Sultan Abdulhamid döneminde çok zayıflayan donanmanın ıslahı görevi İngiliz Amiral Limpus'a, jandarma birliklerinin ıslahı ise Fransız General Bauman'a verilmişti.

Islahat çalışmaları 1911 yılı Eylül ayına kadar sürdü. Bu ıslahat çalışmalarının en önemli meyveleri astsubaylar ve tüfekli piyade birklikleriydi. Ancak yine de ordu hala tatmin edici bir duruma gelememişti. Ordu fazlasıyla siyasete bulaşmıştı. Bu da ordunun birlik ve beraberliğini bozuyordu.

Bu dönem çıkarılan yaş haddi kanunu ile alaylı subayların büyük bir kısmı(7500 subay) emekliye sevkedilmişti. Teğmen, üsteğmen, korvet ve birlik kâtipleri için azami yaş sınırı 41, yüzbaşı vekili(bu rütbe sadece süvari birliklerine hastı),yüzbaşı, kâtip muavinleri ve fırkateyn kâtipleri için 46, tabur ve alay kâtipleri ile kolağası(önyüzbaşı,kıdemli yüzbaşı), alay emini ve binbaşılar için 52, yarabaylar için 55, albaylar için 58, mirlivâlar(tuğgeneral) için 60, ferik ve birinci ferikler(tümgeneral ve korgeneral) için 65 ve müşirler(mareşal,orgeneral) için 68 senelik bir yaş haddi hizmet etmek için uygun kabul edilmişti. Bu kanunla 1911 yılı Ocak ayında 10.189 subay ordudan çıkarılmıştı. Ordunun teşkilatı kurulmadan ve kadro ihtiyacı hesap edilmeden bu denli büyük bir tasfiye hareketinin zararlı olabileceği düşünülmemişti. Tasfiyenin aşama aşama ve bir plana göre yapılması daha faydalı olabilirdi.

İşte bu haliyle, Türk Ordusu, felaketle sonuçlanacak olan Balkan Savaşı'na girdi. Balkan Savaşı'ndaki ağır yenilgi, orduyu maddi ve manevi bakımdan perişan etmişti. Harbiye Nezareti ve Genelkurmay Başkanlığı daha savaş fiilen bitmeden ıslah hareketlerine girişmişlerdi. Ordunun ıslahı için uygulanacak yegane yol yine Alman ıslah heyetinin Türkiye'ye getirilmesiydi. Hükümet Almanya'dan bir askeri ıslah heyeti talep etmişti. Kayzer II. Wilhelm bu öneriyi kabul etmiş ve Prusyalı bir yahudi aileden gelen, Kassel'deki 22. Prusya Tümeni Komutanı Liman von Sanders'i bu görev için seçmişti. Kendisi sonraları Gelibolu ve Filistin'de İngilizler'e karşı görev alacaktı.

Liman von Sanders, hizmet sözleşmesini 27 Ekim 1913 yılında imzaladı. 5 yıllık sözleşmeye göre, Liman von Sanders Osmanlı Ordusu'nda korgeneralliğe terfi ettirilecekti. Ayrıca Askeri Şura'ya üye olacak ve ordunun disiplin, terfi, mükafat, cezalandırma, ıslahat, eğitim, donatım, silahlanma, giydirme, levazım, iaşe, sağlık, veteriner, remont, askere alma, kura, seferberlik hazırlıkları, istihkâmat, istatistik, demiryolları, telefon, telgraf, ulaştırma, teyyarecilik ve balonculuk sorunlarının müzâkerelerinde kendisinin Askeri Şura'daki oyuna öncelik verilecekti. Ancak karar çoğunluğun oyuyla alınacaktı. Kendisine 1. Kolordu(İstanbul) komutanlığı verileceği gibi, bütün askeri okulların, numune alay ve talimgâhların ve Osmanlı hizmetinde bulunan bütün yabancı subayların amirliği görevi de verilmişti.

General Sanders daha sonra Almanya'dan 40 subay daha getirtmişti. Bunlardan rütbesi tuğgeneralliğe yükseltilen Bolonzart von Schellendorf, 1. Kolordu'ya bağlı 3. Tümen komutanı yapılmıştı. Rütbesi yarbaylığa yükseltilen von Strumbel, Islah Heyeti Kurmay Başkanı olmuştu. Rütbesi yarbaylığa yükseltilen Feldmann, Genelkurmay 3. Şube Müdürlüğüne, geri kalan subaylarda rütbeleri birer derece yükseltilerek karargâh ve ordulara verilmişlerdi.

Alman Askeri Islah Heyeti Türkiye'ye gelmeden önce, İngiliz ve Fransız ıslah heyetlerinin Türkiye'de bulunmaları hiçbir sıkıntı yaratmamıştı. Ancak Alman Askeri Islah Heyeti'nin Türkiye'ye gelmesinin ve General Sanders'in 1. Kolordu komutanı yapılmasının ardından başta Rusya olmak üzere İngiltere ve Fransa protestolarda bulundular. Halbuki o günlerde, Osmanlı ve Almanya arasında geleceğe yönelik hiçbir anlaşma yoktu. Aksine Osmanlı, İngiliz ve Fransızlarla müttefik olmaya çalışıyor, Rusya'yla bile anlaşma zemini arıyordu. Hatta Alman Heyeti ile yapılan sözleşmenin 9. maddesine göre, eğer Almanya Avrupa.'da herhangi bir savaşa girerse heyetin sözleşmesinin feshedileceği belirtiliyordu. Ancak İtilaf Devletleri, Almanya'nın Türkiye'de bulunmasına katlanamıyorlardı. Bu durum gelecekteki planları için bir tehdit arzediyordu. Halbuki Osmanlı için İngiliz ve Fransız askeri heyetleri ne ise Almanlarda öyleydiler. Osmanlı’nın yegane gayesi topraklarını savunacak bir ordu oluşturmaktı.

Liman von Sanders 14 Aralık 1913 yılında göreve başlamıştı. 1914 yılının ilk yarısında 30 Alman subayı daha Türkiye'ye gelmişti. Bu arada İtilaf Devletleri'nin itiraz ve protestoları da gittikçe artmıştı. Bunun üzerine Liman von Sanders mareşalliğe terfi ettirilmişti. Böylece Liman von Sanders Türk Ordusu Genel Müfettişi olmuş ve İstanbuldaki görevine devam edebilmişti.

Bu arada redif ve müstahfız teşkilatları kaldırılmış, Bahriye ve Harbiye Nezaretleri'de yeniliklere gidilmişti.

Enver Paşa Harbiye Nazırı olduktan sonra tüm yetkiyi kendi elinde toplamıştı. Kara Kuvvetlerinin kuruluş ve teşkilatında değişikliklere gitmişti. Enver Paşa'nın yapmış olduğu değişikliklerle Osmanlı Ordusu'nun 1914 yılı başındaki kurulıuşu şöyle idi:

Ordu genel olarak üçer tümenli kolordulardan oluşacaktı. Her tümen üçer piyade ve birer topçu alayından ve diğer sınıflardan ibaret bağlı birliklerden oluşacaktı.

Her piyade alayı üçer taburlu ve taburlar dörder bölüklü olacaktı ve her alaya dörder tüfekli bir makineli tüfek bölüğü verilecekti.

Topçu alayları ise ikişer bataryalı(bataryalar dörder toplu) üçer tabur halinde kurulacaktı.

Tümenlerin üçüncü piyade alayı ve topçu alaylarının üçüncü taburları ve piyade taburlarının dördüncü bölükleri sefer halinde kurulacaktı.

Bu arada ordunun hala silah ve gereç eksiği vardı. Bu yüzden hala zayıftı. Ayrıca ordu içerisinde siyasi akımlar başgöstermişti. Alınan önlemlerle ordu siyasetten uzaklaştırıldı.

Enver Paşa, ordunun 1914 kuruluşundan daha fazla büyütülmeyeceği kararını vermişti. Ancak o dönem 3 ordudan oluşan 38 tümenlik Osmanlı Ordusu, Kasım 1914'de Trakya'da kurulan 19. ve 20. piyade tümenleri ile 40 tümene çıkacaktı. Savaşın ilerleyen döneminde ise toplam tümen sayısı 52'ye ve toplam ordu sayısı 9'a yükselecekti. Savaşın sonuna doğru lağvedilen tümenlerle ordudaki tümen mevcudu 38'e inecek ve İstiklal Harbi başlarında Türk Ordusu'nun elinde zayıf vaziyette 20 tümen bulunacaktı.

1. Dünya Savaşı patlak verdiğinde Alman Askeri Islah Heyeti fazla bir ilerleme kaydetmemişti. Her nekadar, yabancı gözlemciler İstanbul'daki 1. Ordu'nun kalitesinden etkilenseler de, aynı durum İstanbul'dan uzak diğer ordular için geçerli değildi. Ki bu orduların bazılarında yetersiz teçhizatlı 20 askerden oluşan bölükler mevcuttu.

İşte Osmanlı Ordusu bu haliyle Büyük Savaş'a sürüklenmiş ve Ortadoğu, Avrupa, Kafkasya ve Gelibolu savaş alanlarında imparatorluğun son çırpınışları sırasında üzerine düşen vazifeyi yerine getirmeye çalışmıştı.

Kaynaklar:

- Türk Silahlı Kuvvetleri Tarihi 3. Cilt 6. Kısım (1908-1920), ATASE Yayınları

- Trmilitary.com